R.B. රඹුක්වැල්ල ස්ව-චරිතාපදානය ගැන සටහනක්.

දශක හතරකට ආසන්න කාලයක් මහනුවර, නුවරඑලිය, හැටන්, ගලගෙදරද ඇතුළු ප්‍රදේශ ගණනාවක උප ගුරුවරයෙකු මෙන්ම විදුහල්පතිවරයකුද ලෙස සේවය කර, 1989-97 කාලයේ මහනුවර කිංස්වුඩ් විද්‍යාලයේ විදුහල්පති පදවිය දරමින් සිට ස්වයංව සේවයෙන් ඉවත්වූ ආර්.බී. රඹුක්වැල්ල මහතාගේ ස්ව-චරිතාපදානය මතක පෙතේ ඈත සිට මගේ ගමන (2019) ලෙස ප්‍රකාශයට පත්විය. මගේ සම්පූර්ණ පාසල් කාලය ගතකල කිංස්වුඩ් විද්‍යාලයේ පලමු වසර හතම ගෙවුනේ රඹුක්වැල්ල මහතා යටතේ වන අතර, එතුමා පාසල හැර යන්නට ආසන්නම සිදුවීම ලෙස සැලකෙන පාසලේ ඇතිවුනු නොසන්සුන්තාවයකට තුඩුදුන් මහාමාර්ග රිය අනතුරෙන් මිය ගිය පාසල් ශිෂ්‍යයා වන එම්.එන්. පෙරේරා මගේ සමකාලීනයෙකු විය. 1996 අග සිදුවුනු මෙම අනතුරෙන් කෝච් වර්ගයේ බසයක ගැටීම නිසා පාසල ඉදිරියේ පදික මාරුව මතදීම පෙරේරා මියගොස් තිබුනු අතර පසුව ඇතිවුනු නොසන්සුන්තාවයේදී රැස්වුනු පිරිස බස් රථයට ගිනි තබනු ලැබීය. මේ අවස්ථාවේදී රඹුක්වැල්ල විදුහල්පතිතුමා පාසලේ නොසිටි අතර ඔහු යම් රාජකාරී කටයුත්තක් නිසා සිටියේ කොළඹ ගොස්ය. තමා පාසලේ සිටියත් නැතත් පාසල පවතින ආකාරය තම පරිපාලනයේ මිම්මක් ලෙසට එතුමා සැලකූ බව පෙනුනේ, නොබෝ දිනකින්ම ඒ මහතා කිංස්වුඩ් විදුහලෙන් පිටත්ව ස්ථාන මාරු පත්වීමක් ලබාගෙන ඉවත්ව ගිය බැ විනි.

images1
ආර්. බී. රඹුක්වැල්ල

රඹුක්වැල්ල ස්ව-චරිතාපදානය හේතු ගණනාවක් නිසා මගේ අවධානය දිනාගත්තකි. එයින් නිරායාසයෙන්ම ඉදිරියට එන්නේ රඹුක්වැල්ල කිංස්වුඩ් විද්‍යාලයේ ඉදිරිපෙල නායකයාව මගේ පාසල් ජීවිතයේ හරි අඩක් සිටීමත්, එදා ඔහුගෙන් අප දුටු හා – අපව සලිත කරන්නට සමත් වූ – මහා පෞරුෂයත් යන කාරණයන් ය. මුහුණ අඩක් වැසෙන්නට වැවූ ඩේවිඩ් බූන් පන්නයේ උඩු රැවුල සමග, ස්ථාවර හා තීරණාත්මක බවකින් යුතු අඩි තබමින්, ලොව වචන හිඟයක් පවතින්නාක් මෙන් ඉතාම අඩු වචන ගණනකින් සෘජුව අදහස් පලකිරිමේ පුරුද්දක් තිබුනු එතුමා තද විනය පාලකයකුගේ ලක්ෂණ මෙන්ම ඒ බව ක්‍රියාවෙන්ද ඔප්පු කල අවස්ථාද එමට අපි දැක-අසා තිබුනෙමු. මෙම ඓතිහාසික සම්බන්ධයට අතිරේකව සමාජ හා මානව විද්‍යාත්මක කියවීමක් ලෙස, 1960, 70, 80 හා 90 දශක අතරින් ගලා එන රඹුක්වැල්ල කතාන්දරය වෙනස්වන සමාජයක, ඒ හා බැඳී පවතින විවිධ සංස්කෘතික, ආර්ථික, මෙන්ම දේශපාලනික සංරචකයන්ගේ ද කැඩපතක් ලෙස ක්‍රියාකරයි. මේ සැමටත් වඩා අධ්‍යාපනවේදියෙකු ලෙස වසර 40ක ලංකාවේ ග්‍රාමීය, උපනාගරික මෙන්ම මහනුවර වන් නාගරික අධ්‍යාපන කතිකාව විනිවිද යන කියවීමක් මෙම කෘතිය හරහා අපට ඔහු යෝජනා කර සිටියි.

රඹුක්වැල්ල චරිතාපදානය මට වඩාත් වැදගත් වන්නේ මේ සියලු අධ්‍යාපනික කරුණු වලට වෙනස් හා පරිබාහිර තවත් වැදගත් හේතුවක් නිසාය. ඔහු යෙදෙන්නේ සද්භාවී මෙන්ම අභ්‍යන්තරය කළඹවා විනිවිදින ස්ව-චරිතාපදාන රචනයක නම් ස්ව-චරිතාපදාන රචකයා නිතැතින්ම තම පෞරුෂය ලෙස සමාජය ඉදිරියේ තේරුම්ගොස් ඇති ඒ මායාව ඛණ්ඩනය කරන, එය විසංයෝජනය කරන ප්‍රයත්නයක යෙදෙන්නෙකු යැයි අයෙකුට තර්ක කල හැක. හොඳ චරිතාපදානයක් වඩා අසාර්ථක එකකින් වෙන් කර ගැනීමකට ඇතැම් දෙනා මිනුම් දණ්ඩක් ලෙස යොදාගන්නෙත් මෙම ස්ව-විසංයෝජන ප්‍රවේශයයි. පහසු උදාහණයක් ගතහොත්, එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රගේ ඇතැම් සවයං-චරිතාපදානමය ලක්ෂණ සහිත ලියවිලිවල සාර්ථකත්වය විමසීමේදී “තමා” යන අනන්‍යතාවයෙන් විතැන්ව තම පැවැත්ම අධ්‍යයනය කිරීමට හා විශ්ලේෂණය කිරීමට සරච්චන්ද්‍ර දක්වන හැකියාව නිතරම අපට අසන්නට ලැබෙන කාරණයකි. රඹුක්වැල්ලගේ ස්වයං-චරිතාපදානයද අඩු-වැඩි වශයෙන් එවැනිම ප්‍රවේශයකින් ශික්ෂණය වී ඇති බව අපගේ අවධානයට යොමුවෙයි. විශේෂයෙන්ම තම වෘත්තීය හා පෞද්ගලික ජීවිතයේ සිදුවුනා යැයි රඹුක්වැල්ල තීරණය කරන අඩුපාඩු හා වැරදි යොමුවීම් ගැන කෙරෙන සාකච්ඡාවලදී මෙම කාරණය වඩා හොඳින් දැකිය හැකිය. නමුත් රඹුක්වැල්ලගේ චිත්ත අභ්‍යන්තරය නිරාවරණය වන අවස්ථාවක් පාසා අප කුඩා පාසල් ළමුන් ලෙස මතුපිටින් දැක, අසා, ප්‍රත්‍යක්ෂයට හසුකරගෙන තිබුනු රඹුක්වැල්ල නම් මායාව/ප්‍රවාදය ක්‍රමක්‍රමයෙන් අවලංගු වී, දියවී යයි. ඉතාම දැඩි, ආඥාදායක හා බිහිසුනු භූමිකාවකට පණ දුන් මෙන්ම එම චරිතයට අවශ්‍ය වේශයෙන් ආරූඪ වී සිටි රඹුක්වැල්ලගේ අභ්‍යන්තරය පෙලූ සාධකයෝ එදා අපට ග්‍රහණය කරගැනීමට නොහැකි වූයේ කෙසේද, ඒවා මතක පෙතේ ඈත සිට මගේ ගමන තුලින් තුලනාත්මකව දෘෂ්‍යමාන වීමට පටන් ගනී. ඒ මහා ආඥාදායක ප්‍රවාදයට/මතුපිටට යටින් රඹුක්වැල්ලගේ සිතුවිලි මෙහෙය වූ, ඔහුව ආතතියට පත්කල, ඔහුව පීඩනයට භාජනය කලදේ ද ඇතුලත් වන රඹුක්වැල්ල චිත්‍රය එදා-මෙදා අප මනසේ ෆැන්ටසියක් ලෙස සටහන් කරගෙන සිටි නිර්මාණයද සමගින් අපගේ සමස්ත පාසල් වියම යම් අර්බුදයකට ලක් කරයි.

චරිතාපදානය තුලින් මතුවන රඹුක්වැල්ල ඉතා සංකීර්ණ පෞරුෂයක සුසංයෝගයකි. “පරණ තාලයේ අධ්‍යාපනඥයෙකු” ලෙස තමාව හඳුන්වාගන්නා ඔහු යම් ආකාරයක මිලිටරිමය වටිනාකම් නිතරම මතක් කරදෙයි. සෘජුව කඳ කෙලින් තබා සිටගැනීම ඔහු සෑම පාසලකදීම ළමුන්ට උගන්වන මුල්ම පාඩමයි. ඒ අතරම තම ගුරු දිවිය සමයේදී කැඩෙට් නිලධාරී පුහුණුවක් වෙනුවෙන් වසරක් වැය කරන ඔහු එහිදී කැප කරන්නේ තම සේවා උසස්වීම ලබාගැනීමට අවශ්‍ය පශ්චාත් උපාධි ඩිප්ලෝමාව කරන්නට යොදාගත හැකිව තිබූ වසරයි. ඒ වගේම, පැරණි ආරේ පාඨශාලාවේ අංගයක් වුනු ශිෂ්‍යයන්හට දඬුවම් ලෙස පහරදීම ඔහු පැහැදිලිවම අනුමත කරයි. මෙවැනි ආඥාදායක ලක්ෂණ එක් අතකින් පෙන්නුම් කරන රඹුක්වැල්ල අනෙක් අතින් ඉතා උනන්දුවෙන් අධ්‍යයනය කරන චරිතයක් වන්නේ කිංස්වුඩ් විද්‍යාලයේ ආදි කතෘ ලුවී එඩ්මන්ඩ් බ්ලසේ චරිතයයි.

56410013_2251057458286822_5472915978767564800_o.jpg
රඹුක්වැල්ල මහතා 2019 දී ගයාන් පතිරණ සමග

1989 දී කිංස්වුඩ් විද්‍යාලයට සපැමිණෙන රඹුක්වැල්ල බ්ලසේගේ පොතපත ඇසුරින් බ්ලසේ චින්තනය තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කරයි. එපමණක් නොව, ඒ සාරධර්ම ඉදිරියට පවත්වාගෙන යාමේ කාලීන වගකීම තමා සන්තකයට ගනියි. 20 වන සියවස මුල මතුවුනු ඉතා වැදගත් අධ්‍යපනඥයෙකු වන බ්ලසේ (1861-1951) ද රඹුක්වැල්ල වැනිම සංකීර්ණ චරිතයකි. එක් අතකින් ඔහු රැඩිකල් පර්යේෂකයෙකි. තම තිස් වෙනි වියේදී කුලියට ගත් කාමර පෙලක ආරම්භ කරන, පසුව කිංස්වුඩ් ලෙසට අභිෂේක කරනු ලැබූ, මහනුවර බාලක උසස් පාසල තත්වාකාරව “අධ්‍යාපන පර්යේෂනයක්” බවට හඳුන්වාදෙන්නේ බ්ලසේ මය. එදා පැවති විභාග ඉලක්කකොටගත් දැඩි පීඩාකාරී අධ්‍යාපනයෙන් විතැන්වන සාමූහිකත්වය හා පුද්ගල මෙන්ම සමාජ වගකීම්ද පෙරදැරිකරගත් අධ්‍යාපන ප්‍රවේශයක් ඔහු තම පාසල තුල ස්ථාපනය කල බවට සාක්ෂි ඇත. මෙතෝදිස්ත ක්‍රිස්තියානි පසුබිමකින් පැමිණෙන, මහනුවර ට්‍රිනිටි විද්‍යාලයේද ආදි ශිෂ්‍යයෙකුවන බ්ලසේ කුල, ආගම් හා සමාජ සංස්ථා අතික්‍රමණය කරන “ලාංකික” චින්තනයකින් කටයුතු කල හා ලාංකිකත්වය ප්‍රවර්ධනය කල පුද්ගලයෙකු ලෙස හඳුනාගන්නට හැක. මෙයට කදිම නිදර්ශන සපයන්නේ වාර්ෂිකව බ්ලසේ විසින් සම්පාදනය කරන්නට යෙදුනු, පාසලේ ත්‍යාග දිනයේදී ඉදිරිපත් කෙරුනු “කිංස්වුඩ් පූර්විකා” ගොන්නයි. 1906 තරම් අතීතයේදී පාසල් අධ්‍යාපනය ස්වභාෂා කල යුතු බවට හඬ ගා කියන බ්ලසේ 1911 දී පවසා සිටින්නේ ලංකාවට තමාගේම වන විශ්ව විද්‍යාලයක් අවශ්‍ය බවයි. නිදහස කරා යන ගමනේදී වාර්ගික ඝර්ෂනයන් මතුවන බව 1930 දශකයේදී දකින ඔහු තම පූර්විකාව හරහා කන්නලව් කර සිටින්නේ “කරත්තය ධාවනය කරන රෝදය ගැලවී යා හැකි” බවත් එබැවින් “හෙමින් ධාවනයේ යෙදෙන්නට” ලෙසත් ය. බ්ලසේගේ මොතෝදිස්ත පාසල තම වාර්ෂික ක්‍රිකට් තරඟය පවත්වන්නට යෙදෙන්නේ ඕල්කට් සම්ප්‍රදායේ පාසලක් වන ධර්මරාජය සමගයි.

Blaze-pic.jpg
ලුවී එඩ්මන්ඩ් බ්ලසේ

මේ ආදී ලෙස ඉතා ප්‍රගතිශීලී අදහස් හා ප්‍රවේශයන් ඇතැයි සැලකිය හැකි බ්ලසේ අනෙක් අතට පවතින ක්‍රමය තුලට කාවැදුනු ලක්ෂණ ද ප්‍රකට කලේය. මිලිටරිවාදී භාවිතයන් ප්‍රගුණ හා ප්‍රවර්ධනය කල මුල් කිංස්වුඩ් සමාජය ලංකාවේ මුල්ම පාසල් කැඩෙට් සේනාංක කිහිපයෙන්ද එකකි. මෙහි විශේෂය වන්නේ පාසල කුඩා එකක් වීමත්, ශිෂ්‍ය ජනගහනය අතින් මේරී නොතිබීමත් යන කරුණු දෙකයි. එනමුත් 1914-18 ලෝක සංග්‍රාමයට කැඩෙට් නිලධාරීන් යැවූ ප්‍රධාන පාසල් තුනක් වන, සාපේක්ෂව වඩා පරිනත හා මුල් බැසගෙන තිබුනු රාජකීය, ශා: තෝමස්, හා ට්‍රිනිටි යන ආයතන හා කරට කර සිටිමින් සංග්‍රාම භූමියට දායක වීමට කිංස්වුඩ් ආදි/ශිෂ්‍යයින්ද යොමු කර ඇත. ලෝක යුද්ධ සමයන් දෙක (1914-18, 1939-44) තුල ලියවුනු පූර්විකා තුලින්ද බ්ලසේගේ චිත්ත අභ්‍යන්තරයේ වන යම් මතවාදීමය ස්කිට්සොෆ්‍රෙනියාවක් නිරීක්ෂණය කල හැක. අධිරාජ්‍ය විරෝධී හා ලාංකිකවාදී අදහස් ඉතා චතුරව ගෙන හැර දක්වන ඔහු යුද්ධය හමුවේ අධිරාජ්‍ය-ගැති තැනකට පසුබසිනු අවස්ථා ගණනාවකදීම දැකිය හැක.

නැවත රඹුක්වැල්ල චරිතය වෙත ප්‍රවේශ වන්නේ නම්, බ්ලෙසේ මෙන්ම රඹුක්වැල්ල ද එක එල්ලේ අපට දර්ශනය නොවන, ඔහුගේ ලේඛනය තුලින්ම හඳුනාගත යුතු විසංවාදයන්ගෙන් භරිතබව තේරුම්ගත හැකිය. කලින් ද සඳහන් කල අපගේ ළමාවියට ආරූඪ වී සිටි හා ආඥාදායකත්වයේ මායාවෙන් අප පිනවූ රඹුක්වැල්ලයන් අර්බුදයට යන්නේ තම ලේඛන ක්‍රියාව තුලින් මතුවන – හෙවත්, අප එදානෙදා සම්මුඛවීම් හරහා අත් නොවිදි, අපට නොපෙනුනු, අපට එදා ඒ මොහොතේ කිසි ලෙසකින් අදාල නොවුනු – බහුතල සමස්තයක් අපගේ විමසුමට ලක්වන නිසාය. උදාහරණ ලෙස, ඉතා සෘජු, නොනැමෙන, නොසැලෙන ලෙස චරිතගන්වා ඇති රචකයා ඒ අතරම ගැටුම් අවස්ථා මගහැර යන, පීඩනය (හෝ පීඩකයා) හැරදා යන අවස්ථා ද බහුල වේ. මෙයින් වඩා මතකයේ රැදෙන සිදුවීමක් වන්නේ දේශපාලන හයියක් ද සහිතව හැටන් ශ්‍රී පාද විද්‍යාලයේ උප විදුහල්පති කෙනෙක් ලෙස සේවයට එන උපුල් බණ්ඩාර නම් අයෙකු සමග අනාගතයේදී ඇතිවිය හැකි නොවැලැක්විය හැකි ගැටුමක් පුරෝකථනය කර එතැනින් නික්ම යාමට රඹුක්වැල්ල ගන්නා තීරණයයි. මෙම සිදුවීමත් (මෙවැනි අනෙක් සිදුවීමුත්) 1997 දී එම්. එන් පෙරේරා සිද්ධියෙන් පසුව කිංස්වුඩ් විදුහලින් මෙතුමා පිටත්ව යාමේ සිද්ධියත් සම්මුඛ කරන්නේ නම් තම දැඩි ප්‍රතිපත්තියකට එහා ගිය ආධ්‍යාත්මික-මානසික කාරණයක් ද ඔහුගේ අභිනිෂ්ක්‍රමණයට හේතු වුනේ දැයි මට සිතේ.

රඹුක්වැල්ල මාගේ පාසල් ජීවිතය තුල මෙන්ම කිංස්වුඩ් පිලිබඳ මගේ මතකය තුලත් අද්විතීය මහා පුරුෂයෙකි. මගේ ශිෂ්‍ය ජීවිතයේ අග භාගයේ විදුහල්පති ධුරය දැරූ ආර්. චන්ද්‍රසේකර මහතාට මා දැඩිව ඇලුම් කලත්, ඔහුගේ ඇතැම් සාධනීය දේ මම අගය කලත්, විදුහල්පති භූමිකාවේ පතුලට කිඳා බැසුනු හැඩතලය මා තුල ඉතිරිකලේ රඹුක්වැල්ල ය. ඒ දැඩි හා ප්‍රතාපවත් ලෙස පෙනුනු පෞරුෂ ප්‍රවාදය තුල සැඟව සිටි භාවයන් හා සංකීර්ණතා සහිත මිනිසා හඳුනාගන්නට ලැබීම ඒ පෙර කාලයේ මතකයට එකතු කරන්නේ අපූර්වත්වයක් ම පමණි.

The Arrival of the Soldier in the Pre-School.

Night is falling and you just can’t see
Is this illusion or reality
You’re in the army now.

Status Quo: In the Army Now.

While at Sagara Communication, Mulgampola in Kandy, I picked up a souvenir that was lying around: one of Sagara’s samples that had been printed in 2010 on the occasion of the 5th anniversary of Kingo International Montessori. According to the souvenir, Kingo International Montessori had been set up in 2005 and through an assortment of photos of 3 to5 year olds in taken in different years it had presented a picture-file of its studentship. Underneath each photo of these pre-school hopefuls, a small profile had been compiled giving us their name, age, address and the (as implied) ‘future career’ which they aspired to.

ejx102_sri_lanka_ind_032935.jpg.size-custom-crop.1086x0
Sri Lankan military’s commandos marching on National Independence Day.

I felt that the ‘future career’ hopes of these children had been recorded through a feedback mechanism of sorts, or by offering them a limited optioned grid to choose from. I conclude this based on the way in which these ‘aspirations’ of the children were limited in a way that they essentially varied among 5 or 6 choices. Perhaps, these ‘career options’ were what appealed to the Kingo management who would have in turn offered them as answer-prompts to the little kids. Either way, the predictable ‘doctor’, ‘engineer’, ‘teacher’ options were in the list; a few unlikely inclusions were ‘swimmer’, ‘scientist’, ‘nurse’ and ‘job abroad’ (sic). The option of ‘armed forces’ too had also been included as a category.

Each category had polled as follows with ‘doctor’ being an unrivalled first choice for a majority with ‘teacher’ coming a close second ahead of ‘armed forces’. The total number of students had been 35 and the break down among the group members was as follows:

Doctor: 11
Teacher: 05
Scientist: 02
Swimmer: 02
Businessman: 01
Nurse: 02
Armed Forces: 04
Engineer: 02
Job Abroad: 01
N/A: 05

When I was small Primary school kid of six or seven I used to travel home in a school van owned by a Mr. Samantha which was a shared space among a good fifteen to twenty of a peer group. In this van travelled some girls of Kandy’s most elite private school who introduced to the van-gang a silly children’s game (which, it was assumed, they played among their mates at school) called ‘doctor-proctor’. The game was straight forward enough – you had to spell out your name and to each letter of your name an application in the order of ‘doctor-proctor-coolie-clerk’ will be made. The application with which your name ends becomes your future vocation. So, hypothetically, had there been a ‘Ranil’ in the van – with a five letter name – he would have been a ‘doctor’ while a ‘Mahinda’ would have been a ‘coolie’. While ‘coolie’ was the obvious ‘odd one out’ there was much suspense for people with names that had 3 letters (which were none), 7 or 11. With 7 letters to my name, I had to settle with “coolie” with no way out of jail. Another girl in the van who also had seven letters to her name insisted in including her surname as she seemed to be determined to improve her prospects (On hindsight it is equally significant that the game was carried out using the English spellings of the kids’ names. It was almost naturally assumed that English had to be the medium of the game).

TS-Del6254513
A Washington Post pic of a Sri Lankan militant on parade, 2010.

I found the Kingo International choice of ‘career aspirations’ to be intriguing for several reasons. While vocations such as ‘doctor’, ‘engineer’ and ‘teacher’ etc were quite common and predictable in a situation such as the above, neither the 11 hopeful doctors-to-be, nor the 5 would-be teachers spring any surprises. In their child’s way they parrot and do justice to the milk they are fed from their cradle-days. The 5 kids who aspire to join the Security Forces were all male, and that choice in itself comes a very close second – one ballot short of ‘teacher’. The responses have been recorded in 2010 and the euphoria of the government’s military-crushing of the LTTE would have been still fresh in the many households from which these children would have arrived at Kingo.

Yet, it is equally amusing that an educational institute should give ‘soldiery’ as an option in a limited survey of the above form — except that given the level to which the country and the general psyche at the time was militarized in many ways the climate was conducive for such an inclusion. In 2010, the 3 to 5 year old kid would be exposed to the ‘soldier’ interchangeably used with ‘patriot’ and would have those connotations associated with militancy heard on the TV and filtered into the daily discourses of which s/he is a part. The government had complemented on society a militarist mindset in order to substantiate its own selfish war-goals in the North and no children were spared of that ‘brain-washing’ process. In statistical terms, out of the 30 students who had indicated a job preference the 4 whom aspire to militancy comes to an approximate 13%. Not without a sense of exaggeration, if we are to consider the current sample as a “colony” of the average Lankan Child — and it should not as, as a sample, it is unsatisfactory, inadequate and fails to represent —13 out of every 100 children can be said to harbour a military dream. The Kingo Montessori souvenir also carried a ‘message’ by the Head of that institute whose sense of values and principles amply resonated the ‘nationalist rhetoric’ of that immediate post-May 2009 period.

A child’s opting for a ‘military future’ indicates both the quasi-prestige and the heroic valour with which society and family units identify that vocation. The Kingo Case also demonstrates how ‘natural’ and ‘effortless’ as a choice the militant has become to the mass psyche and imagination in the immediate post-war years. In any case, the then-government’s recognition of a ‘military elite’ and the situation of a ‘military bloc’ in between the Political Class and the commoner was crucial to the Rajapaksha political programme between 2009 and 2015. That pampered military bloodhound was kept on a short leash and used to strategically attack and silence the regime’s discontents. As a pay cheque, senior militants were given ambassadorial and diplomatic positions, presidencies in lucrative government boards and enterprises, and directorships in state departments. They were given a free ticket to ride and ample power to exercise as long as they were loyal to the ‘master’.

Inquiries made from Sagara, the communication owner, revealed that Kingo International Montessori had shut down a year or so earlier, in 2015.